Po równo

Mówi się, że rodzice kochają swoje dzieci tak samo, równie mocno i sprawiedliwie. Nie jestem rodzicem, więc nie wiem jak to jest z dziećmi, ale z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że z kotami jest podobnie (no chyba, że akurat któreś futro zajdzie mi mocno za skórę tłukąc kolejne lusterko, śpiąc na stole lub zjadając kolejny nie przeznaczony dla kota karton). Ale czy z kotami jest tak samo, czy kochają nas równie mocno? 

Mów się, że kotki bardziej przywiązują się do mężczyzn, a kocury do kobiet. Kiedy żyła jeszcze nasza Tosia, w zasadzie mogłabym powiedzieć, że to prawda. R. był dla niej całym światem, ja tylko pocieszycielką, kiedy nasz mężczyzna wychodził do pracy:) Antek natomiast zawsze trzymał dystans, nie spoufalał się za bardzo z nikim, ale ze mną dogadywał się najlepiej. Jednak odkąd mieszka z nami Arnold....no cóż, sytuacja nie jest już taka klarowna. Nasze koty dokonały podziału. Antek przygarnął mnie, a Arnold R. Kiedy zasiadamy wieczorem na kanapie, Antek ląduje zawsze na moim brzuchu (co mu się stało, że nagle zaczął się przytulać?), a Arnold zawsze obok R. (najlepiej z nosem pod pachą!). W nocy, kiedy od święta Arnold przyjdzie spać do naszego łóżka, kładzie się tylko i wyłącznie na nogach R. Nie obok, nie koło mnie, zawsze na nim. Jeżeli Antek jest głodny, prosi o jedzenie tylko mnie. Rano wskakuje do łóżka tylko po mojej stronie, łasi się tylko o moje nogi. 

Wygląda na to, że podzieli się fifty-fifty :D

O! A tu na pewno obgadują podział łupów :D